رادیو عظام صدای همه کارگران عظام است.

در زندگی شهری امروز که بیشتر وقت ما در فضاهای بسته و مصنوعی می‌گذرد، حضور یک گیاه زنده می‌تواند توازن را به محیط برگرداند. گیاهان فراتر از نقش تزئینی‌شان، به ما یادآوری می‌کنند که هنوز بخشی از طبیعت هستیم. دیدن رشد برگ‌ها، باز شدن جوانه‌ها یا تغییر رنگ گل‌ها، حس پویایی و زندگی را به خانه می‌آورد. نگهداری از یک گیاه نوعی تمرین ذهن‌آگاهی است؛ کاری آرام، منظم و در عین حال وابسته به توجه و مراقبت. از سوی دیگر، تحقیقات نشان می‌دهد که وجود گیاهان در خانه یا محل کار باعث کاهش اضطراب و بهبود تمرکز می‌شود. نگاه کردن به رنگ سبز برگ‌ها به طور طبیعی باعث کاهش ضربان قلب و تنظیم تنفس می‌شود. گیاهان آپارتمانی همچنین کیفیت هوا را بالا می‌برند، برخی از سموم محیطی را جذب می‌کنند و با آزاد کردن اکسیژن بیشتر، خستگی ذهنی را کاهش می‌دهند. پس حتی اگر فضای محدودی دارید، حضور یک گلدان کوچک روی میز یا کنار پنجره، می‌تواند حال روحی و ذهنی‌تان را تغییر دهد.

در سال‌های اخیر اینستاگرام به یکی از پرطرفدارترین فضاها برای دریافت اطلاعات روان‌شناسی تبدیل شده است. کاربران زیادی صفحه‌هایی را دنبال می‌کنند که درباره‌ی اضطراب، افسردگی، روابط، یا خودشناسی محتوا تولید می‌کنند. این علاقه در ظاهر نشانه‌ی خوبی است؛ چون نشان می‌دهد مردم بیش از گذشته به سلامت روان اهمیت می‌دهند. اما در پشت این جریان، خطری پنهان شده که ممکن است محاطب از آن آگاه نباشد.

در جهان امروز سرشلوغی نوعی اعتبار است. اگر بگویید وقت ندارید، یعنی فردی مسئول، پرتلاش و موفقید. جامعه مدرن به ما یاد داده که مشغول بودن نشانه‌ی رشد است؛ که ارزش ما به تعداد کارهایی که انجام می‌دهیم بستگی دارد. اما زیر این ظاهر پرکار و مولد، خستگی پنهانی جریان دارد که آرام‌آرام ذهن، بدن و روابط انسانی را فرسوده می‌کند.\r\nما در جهانی زندگی می‌کنیم که سکوت را اتلاف وقت می‌داند. تعطیلات باید پربار باشد، اوقات فراغت باید هدف‌مند بگذرد و حتی گفت‌وگوهای صمیمی باید نتیجه‌ای داشته باشند. ذهن ما در چنین فضایی هرگز از حالت آماده‌باش خارج نمی‌شود. این یعنی ترشح دائمی هورمون‌های استرس، تمرکز تکه‌تکه، خواب ناآرام و نوعی اضطراب مبهم که هیچ‌وقت کاملاً از بین نمی‌رود.

در روزگاری که هر نوتیفیکیشن می‌تواند حامل بحرانی تازه باشد، فاصله‌ گرفتن از اخبار کار آسانی نیست. از جنگ‌ها و بحران‌های اقتصادی گرفته تا بلایای طبیعی و سیاست‌های پرتنش، همه‌چیز با چند کلیک در دسترس ماست. اما پرسش این است: تا کجا باید دنبال کنیم تا «آگاه» بمانیم، و از کجا باید بایستیم تا در گرداب اضطراب غرق نشویم؟